’n Instink vir oorlewing
2010-09-01 08:35
Sowat ’n maand gelede staan ek voor Luthuli-huis in Johannesburg se Sauerstraat en kyk na die spektakel van pres. Jacob Zuma en sy kabinetslede se weeklikse besoek aan die ANC-hoofkwartier vir partypolitieke aktiwiteite.
Die paaie is afgesper vir die konvooi swart, bloulig-gedrapeerde amptelike voertuie. Die verkeer hoop blokke ver op. ’n Oormag polisie- en verkeersbeamptes probeer orde handhaaf. Hulle geniet die aksie duidelik. Baie beter as om misdadigers te jag.
Die lyfwagte in swart staar rond en fluister in hul gewrigte. Dis alles irriterend en mense mor, maar drom nietemin saam. Magsvertoon het sy eie betowering.
Die sirenes begin skielik loei.
Die vergadering is verby en die president en sy ministers gereed om die pad te vat. ’n Ouerige tannie gekleed in ’n tipiese huishulp-uitrusting (soos wat mev. Zanele Mbeki tot ikoniese modestatus verhef het) kom staan langs my en wil weet: “Is dit Msholozi?” Ek bevestig kopknikkend en sy wil weer weet: “Rêrig?” Ek bevestig weer.
“Joe!” roep sy uit met ’n breë glimlag, draai om en buig die knieë effentjies asof vir ’n koninklike, terwyl sy prewel “Msholozi, Msholozi ... ”
Dit sal dié van ons wat deesdae so gretig is om Zuma se politieke dood te voorspel goed doen om hierdie staaltjie in die agterkop te hou.
Zuma het nog nooit werklik die ongekwalifiseerde steun van die land se elite geniet nie – ook nie in sy eie party en alliansie nie. Sy steun was nog altyd sterk onder die gewone mense soos die tannie in Sauerstraat. Elke keer wanneer dit lyk of hy in die moeilikheid is, dan slaag hy daarin om sy tradisionele steunbasis op te kommandeer.
Zuma is ’n enigma wat die idee van politieke oorlewing tot ’n kuns vervolmaak het. Ek weet nie van enige leier – wit of swart – met soveel afbrekende omstredenheid en persoonlike skandes om sy nek wat die hoogste sport in die politieke spel bereik het nie.
Min leiers se einde is al so baie voorspel. En tog het hy oorleef om die storie te vertel uit die einste gestoeltes van mag wat so baie meen hy nie verdien nie.
Dink ’n oomblik daaraan. In 2005 het oudpres. Thabo Mbeki vir Zuma as adjunkpresident van die land ontslaan. In 2007 het Zuma se ondersteuners Mbeki as ANC-leier uitgeskop en nog later as staatshoof “herroep”. Mbeki se vernedering vir sy maneuvers teen Zuma het hom duur te staan gekom.
Voeg hierby al Zuma se skandes: ’n Verkragtingsaak met ’n MIV-positiewe vrou; sy daaropvolgende gewraakte stort-opmerking oor MIV se oordraagbaarheid; ernstige aanklagte van korrupsie wat net-net op tegniese gronde afgeweer is; poligamie; vaderskap van meer as 20 kinders by vele vroue. Dis genoeg om enigeen se loopbaan te kelder.
Daar was vroeër vanjaar in meningspeilings inderdaad tekens dat gewone Suid-Afrikaners nie vir lief neem met Zuma se persoonlike manewales nie. Sy persoonlike gewildheid het ’n erge knou gekry.
Tog het ’n onlangse peiling oor sy gewildheid onder kiesers in metropolitaanse woongebiede (die stemme wat tel) daarop gedui die kat is terug. Dit behoort nie te verras nie.
Is hierdie ’n ode aan Jacob Zuma? Allermins.
Ek is allesbehalwe ’n Zuma-ondersteuner. Ek het al menigmaal die punt gemaak dat hy ’n uitermate onverdienstelike kandidaat en bekleër van die land se hoogste politieke gesagsposisie is en ek glo dit steeds.
Tog moet ’n mens sy instink vir politieke oorlewing bewonder. Dit sal ’n fout wees om hom goedsmoeds af te skryf – al dui die heersende omstandighede nogmaals daarop dat sy dae getel is.
Vir dié wat so graag Zuma se politieke dood voorspel, net dit: Hy is ’n uitgeslape kalant wat daarvan hou om die teendeel te weerspieël. Hý, nie Mbeki nie, is die eintlike Machiavelli van die ANC.
– Oorspronklik verskyn in Beeld
Stuur jou kommentaar aan Henry
Neem kennis: Nuus24 is ten gunste van vryheid van spraak en 'n diversiteit van sienings. Die opinies van rubriekskrywers wat op Nuus24 gepubliseer word is hul eie, en verteenwoordig nie noodwendig die sienings van Nuus24 nie.