Ek kon uiteindelik daarin slaag om Spoor klaar te lees – die mees lywigste Deon Meyer boek wat daar waarskynlik is.
Ek is oor die algemeen skepties oor boeke wat ek al voorheen probeer lees het en toe neergesit het. Maar ek was lus vir ’n bietjie fiksie. En die boek het hier gelê. En ek was gewaarsku maar ag, nou weet ek ook. Nou kan ek ten minste sê ek ís deur hom en ja, dit is nie die heel opwindendste een van Meyer wat ek al gelees het nie.
Ek het nou al die Deon Meyer boeke gelees met die uitsondering van een. Wie met vuur speel, is die een se naam. As ek reg onthou. Dit lê ook iewers. Maar toe ek dit wou lees toe sien ek daar is bladsye wat nie gedruk is nie. Dit is nou maar eenmaal die naarheid van harde kopie boeke. En die ding is redelik lank terug gekoop by ’n boekwinkel halfpad om die aarde.
Die titels wat my nou nog die meeste bybly is Infanta, Orion, 7 dae en 13 uur. Onsigbaar is ’n ander goeie een. Ek dínk dit was Onsigbaar. Dis die een waar Lemmer die heel eerste keer verskyn. Die een waar hy vir Emma moet oppas. Die een waar Mat Joubert die sielkundige vastrek was ook ’n lekker een. Die naam ontgaan my nou.
Ek gebruik die woord ‘uiteindelik’, want dit neem tyd as jy nie ’n boek wáárlik geniet nie. As die ding nie jou aandag gryp nie. Jou nie vasgenael hou nie. Dit is amper soos vervelige films. Vervelige films is net 1 000 maal érger as vervelige boeke. Maar selfs hierdie Spoor, wat vir my net eenvoudig te (by gebrek aan ’n beter woord) ‘cluttered’ is, selfs in híérdie boek van Meyer kom sy briljantheid as skrywer elke af en toe deur.
Daar was spesifieke plekke in die boek waar ek gevoel het sjoe, nou behoort ek eintlik notas te maak. Want jy gáán iets wil skryf en dan gaan jy sukkel om weer daardie plekke te kry en waaroor dit gegaan het. En nou wrintiewaar, ek was natuurlik reg. Ek wou toe inderdaad skryf en my soektog na daardie paragrawe was net ’n futiele frustrasie.
Maar daar is té veel detail. Té veel karakters. Té, té, té. Dis bendes en dis wapens en dis huismoles en Zimbabwe en Kaapstad en dis renosters en diamante en die toeval, ag jinne die toeval.
Lemmer met sy onderonsie met die motorfietsryers op Loxton, net om hulle later weer so in die verbygang raak te loop in ’n ander dorp en dan die kans kry om hulle gou reg te sien. En dan is een van daardie menere toevallig Milla se vervreemde man.
Maar so is dit met fiksie. As dit anders was sou niemand dit waarskynlik gelees het nie. As die karakters minder aantreklik was, meer voorspelbaar. En so meer.
Dis maar net soos hierdie TV-reekse. Daai forensiese ondersoekspanne met die stringe begeerlike vroue. Grootste nonsens uit die aard van die saak. Ek was al in ’n forensiese laboratorium. En die mense daar lyk maar heel gewoon. Soos SAPD tipe mense. Net sonder uniform.
Dit is hoekom ek nie mal is oor televisie nie. Gee my maar net die nuus, dis eintlik al erg genoeg – word nog altyd gebruik om te breinspoel.
Die heel ergste is reklame. Dis net leuen op leuen op leuen.
In elk geval. Ten minste is my behoefte aan bietjie fiksie vir eers daarmee heen. Nou kan ek weer fokus op meer gewigtige leesstof.
Hierdie is een van Barend van der Merwe se jongste blogs.
GESELS SAAM: Van watter tipe leesstof hou jy die meeste? Het jy onlangs ’n goeie boek gelees wat jy dink ander moet lees? Vertel ons hier.
Alle artikels en briewe wat op MyNuus24 gepubliseer word is geskryf deur onafhanklike lede van Nuus24 se gebruikersgemeenskap. Die opinies van lesers wat in hierdie afdeling gepubliseer word is hul eie, en verteenwoordig nie noodwendig die siening van Nuus24 nie. Nuus24 se redakteurs behou die reg voor om enige of alle kommentaar op berigte te verwyder.
